Wczytuję dane...

„Jednoznaczna nazwa na paragonie fiskalnym”

Wyjaśnienie Ministerstwa Finansów dotyczące „jednoznacznej nazwy na paragonie
fiskalnym”
Odpowiadając na wątpliwości podatników dotyczące obowiązku umieszczania na paragonie
fiskalnym nazwy towaru lub usługi pozwalającej na jednoznaczną ich identyfikację,
Ministerstwo Finansów uprzejmie informuje.
Z dniem 1 kwietnia 2013 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia
14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. poz. 363). Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 6
tego rozporządzenia, paragon fiskalny zawiera m.in. nazwę towaru lub usługi pozwalającą na
jednoznaczną ich identyfikację.
Sposób „jednoznacznego” identyfikowania towarów i usług jest ściśle związany
z asortymentem towarów i usług, jakie podatnik oferuje. Jeżeli przykładowo podatnik
dokonuje sprzedaży 5 odmian jabłek i wszystkie są w jednakowej cenie, podatnik może, co do
zasady, zaprogramować w kasie nazwę np. „jabłka”. Jeżeli jednak podatnik sprzedaje np.
pomidory i pomidory na gałązce, przy czym oba towary mają różną cenę za kilogram,
powinien, co do zasady, oddzielnie je identyfikować. Sposób prowadzenia jednoznacznej
identyfikacji ma zatem ścisły związek z asortymentem oferowanym przez podatnika.
W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie na tle obowiązujących uprzednio
rozporządzeń nie akceptowano prowadzenia ewidencji (i stosowania odpowiedniego
nazewnictwa w tym zakresie) bazującego np. na grupach towarowych, w sposób
niepozwalający na jednoznaczną identyfikację sprzedawanych towarów lub świadczonych
usług (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 63/09).
Sposób dokonywania jednoznacznej identyfikacji towaru lub usługi jest jednak w dużej
mierze uzależniony od specyfiki prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej,
przy czym należy pamiętać, iż w świetle § 5 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów
z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą
odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. z 2008 r. Nr 212, poz.
1338, z późn. zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem z 2008 r.”, ilość znaków dla nazwy
towarów w kasie musi być nie mniejsza niż 12 znaków i przepisy nie wykluczają stosowania
skrótów (praktyka potwierdza, że podatnicy korzystają z tej możliwości).
Jednocześnie jednak dokonując interpretacji § 8 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia z dnia
14 marca 2013 r. należy mieć na uwadze stosowne przepisy zawarte w Rozdziale 5. Zgodnie
z § 35 ww. rozporządzenia podatnicy użytkujący kasy, które zostały nabyte w okresie
ważności:
1) decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanej na podstawie
przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra
Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych,
którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania,
2) potwierdzenia, o którym mowa w art. 111 ust. 6b ustawy, wydanego po dniu 1 września
2011 r.
– mogą je nadal stosować do prowadzenia ewidencji po upływie tego okresu, pod
warunkiem że kasy te zapewniają prawidłowość rozliczeń podatnika.
Zgodnie natomiast z § 36 rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r. podatnicy użytkujący kasy,
o których mowa w § 35 oraz art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy
o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332),
nieposiadające możliwości technicznych spełnienia wymagań określonych w rozdziale 2
(rozdział ten obejmuje m. in. § 8, czyli przepis stanowiący o „jednoznacznej identyfikacji”
oraz § 9 tego rozporządzenia) stosują te przepisy odpowiednio.
Dokonując zatem interpretacji § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r.
stanowiącego o konieczności jednoznacznej identyfikacji towarów i usług należy mieć na
uwadze § 36 tego rozporządzenia, gdyż na mocy tego przepisu, przepis o jednoznacznej
identyfikacji towarów i usług podatnicy użytkujący kasy nieposiadające możliwości
technicznych spełnienia wymagań w nim określonych stosują odpowiednio (tzn. stosują
przepis § 8 ust. 1 pkt 6 z uwzględnieniem możliwości technicznych kasy).
Z łącznej analizy obu przepisów wynika zatem, że stosowana przez podatnika kasa
rejestrująca (system kasowy) i jej możliwości techniczne (w kontekście prowadzonej przez
podatnika działalności; w szczególności jej zakresu) mogą mieć istotny wpływ na
wymagania, co do sposobu identyfikacji towarów i usług, w tym znaczeniu, że brak
możliwości technicznych będzie skutkować mniej szczegółowym prowadzeniem identyfikacji
(tj. dostosowanym do możliwości kasy).
W tym względzie należy zauważyć, że w praktyce podatnicy dysponują różnymi
urządzeniami fiskalnymi np. drukarkami fiskalnymi, jak też kasami rejestrującymi
o nieskomplikowanej konstrukcji i o znacznie ograniczonych możliwościach technicznych.
Tym samym bardzo często podatnicy prowadzący działalność gospodarczą na szerszą skalę
(obejmujący w swojej ofercie dużą liczbę różnorodnych towarów i usług) wykorzystują do jej
prowadzenia ww. drukarki fiskalne, z drugiej strony natomiast podatnicy prowadzący
działalność gospodarczą na małą skalę (mający w swojej ofercie niedużą liczbę towarów
i usług) wykorzystują stosunkowo proste kasy rejestrujące. W takich przypadkach nie
powinno być problemów z jednoznaczną identyfikacją, a co za tym idzie nie pojawi się
konieczność „odpowiedniego” stosowania przepisu § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia
14 marca 2013 r.
W przypadku jednak podatników stosujących prostsze modele kas rejestrujących
w niektórych rodzajach działalności (gdzie np. występuje duża gama oferowanych towarów,
częste rotacje towarów itp.) konieczność „odpowiedniego” stosowania ww. przepisu § 8 ust. 1
pkt 6 (tj. dostosowanego do możliwości) może się pojawić.
Przypadek taki może mieć miejsce np. w sytuacji gdy asortyment towarów u danego
podatnika jest większy niż liczba dostępnych pozycji w bazie towarowej kasy rejestrującej,
którą podatnik wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej. W takiej sytuacji
podatnik stosuje przepis dotyczący jednoznacznego identyfikowania towarów odpowiednio,
co oznacza, że dostosowuje stosowane przez siebie nazewnictwo do liczby dostępnych
pozycji w bazie towarowej kasy rejestrującej. Nie wystąpi jednak u niego, w związku
z nowymi przepisami, konieczność wymiany kasy rejestrującej. Podobnie w przypadku
podatników prowadzących działalność taką jak np. kiosk przy wykorzystaniu prostych kas
rejestrujących (specyfika prowadzonej działalności związana z szeroką gamą różnorodnych
oferowanych towarów klientowi, który często kupuje pojedyncze towary i chce być szybko
obsłużony) spowoduje, że podatnik będzie stosował przepis o jednoznacznej identyfikacji
odpowiednio. Jest zatem zrozumiałe, że taki podatnik zapewni inny poziom szczegółowości
nazwy towarów na paragonie niż podatnik prowadzący taką samą działalność, lecz stosujący
do ewidencji system komputerowy np. wykorzystujący funkcje kodów kreskowych.
Również w sytuacji, gdy podatnicy, którzy nie dysponują kasą rejestrującą o odpowiednich
możliwościach technicznych pozwalających na częstą zmianę asortymentu oferowanych
towarów lub usług, powinni dostosować używane nazewnictwo do specyfiki prowadzonej
działalności gospodarczej poprzez stosowanie przepisu § 36 ww. rozporządzenia z dnia
14 marca 2013 r. odpowiednio.
Odpowiednie dostosowanie nazwy towaru do specyfiki prowadzonej działalności
gospodarczej nie będzie powodowało konieczności wymiany kasy, czy też konieczności
zaopatrywania się w dodatkowe urządzenia służące do jednoznacznej identyfikacji towarów
lub usług.
Mając na względzie powyższe, przepis § 36 ww. rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r. daje
podatnikom możliwość stosowania przedmiotowego przepisu odpowiednio, tj. zgodnie
z technicznymi możliwościami użytkowanych kas rejestrujących (w kontekście specyfiki
prowadzonej działalności gospodarczej).
Podatnicy nie są zatem obowiązani z tego tytułu wymieniać „stare” kasy na nowe, gdyż brak
odpowiednich możliwości technicznych w „starych” kasach nie powoduje, że nie mogą być
one stosowane dla rozliczeń podatkowych. Jeśli natomiast podatnik uznałby, że jakaś
dodatkowa funkcja oferowana w nowych kasach byłaby atrakcyjna dla niego biznesowo –
wówczas podatnik może wymienić „starą” kasę na tę nową – jest to jednak decyzja podatnika.